کد خبر: ۷۹۹۵۸
تاریخ انتشار: ۰۶ آبان ۱۳۹۵ - ۱۷:۴۵
مراسم دهه سوم محرم در حسنیه کوهی برگزار شد+گزارش تصویری
خداوند انسان هایی که زیاد توبه می کنند را دوست دارد. باید برای خداوند توبه کرد از روی شرمندگی و خجالت، این توبه توبه ی نصوح است. آرزو های طولانی که مبنای آن این است که با خود فکر می کنیم عمر طولانی داریم و اثر آن این است که از مرگ غافل می شویم و در نتیجه از توبه کردن هم غافل می شویم.
وارث: مراسم دهه ی سوم محرم با سخنرانی استاد توکلی و قرائت زیارت عاشورا توسط حاج مصطفی سماواتی در حسینیه کوهی برگزار شد.

در ادامه ی خبر متن سخنرانی حاج مهدی توکلی را می خوانید:


استاد توکلی:


موعظه/خصوصیات دنیاپرستان در کلام امیرالمومنین (ع)

شخصی آمد نزد امیر المومنین علی علیه السلام و تقاضای موعظه کرد، حضرت فرمودند: 

لِرَجُل سَأَلَهُ أَنْ يَعِظَهُ: لاَ تَكُنْ مِمَّنْ يرْجُو الاْخِرَةَ بِغَيرِ الْعَمَلِ، وَيُرَجِّى التَّوْبَةَ بِطُولِ الاْمَلِ، يَقُولُ فِى الدُّنْيا بِقَوْلِ الزَّاهِدِينَ، وَيعْمَلُ فِيهَا بِعَمَلِ الرَّاغِبِينَ، إِنْ أُعْطِىَ مِنْهَا لَمْ يشْبَعْ، وَإِنْ مُنِعَ مِنْهَا لَمْ يقْنَعْ; يَعْجِزُ عَنْ شُكْرِ مَا أُوتِيَ، وَيَبْتَغِى الزِّيادَةَ فِيمَا بَقِيَ، ينْهَى وَلاَ يَنْتَهِي، وَيَأْمُرُ بِمَا لاَ يَأْتِي; يُحِبُّ الصَّالِحِينَ وَلاَ يعْمَلُ عَمَلَهُمْ، وَيُبْغِضُ الْمُذْنِبِينَ وَهُوَ أَحَدُهُمْ، يَكْرَهُ الْمَوْتَ لِكَثْرَةِ ذُنُوبِهِ، وَيُقِيمُ عَلَى مَا يَكْرَهُ الْمَوْتَ مِنْ أَجْلِهِ، إِنْ سَقِمَ ظَلَّ نَادِماً، وَإِنْ صَحَّ أَمِنَ لاَهِياً; يُعْجَبُ بِنَفْسِهِ إِذَا عُوفِيَ، وَيقْنَطُ إِذَا ابْتُلِىَ; إِنْ أَصَابَهُ بَلاَءٌ دَعَا مُضْطَرّاً، وَإِنْ نَالَهُ رَخَاءٌ أَعْرَضَ مُغْتَرّاً; تَغْلِبُهُ نَفْسُهُ عَلَى مَا يَظُنُّ، وَلاَ يَغْلِبُهَا عَلَى مَا َسْتَيْقِنُ، يَخَافُ عَلَى غَيرِهِ بِأَدْنَى مِنْ ذَنْبِهِ، وَيَرْجُو لِنَفْسِهِ بِأَكْثَرَ مِنْ عَمَلِهِ. اسْتَغْنَى بَطِرَ وَفُتِنَ، وَإِنِ افْتَقَرَ قَنِطَ وَوَهَنَ; يُقَصِّرُ إِذَا عَمِلَ، وَيُبَالِغُ إِذَا سَأَلَ; إِنْ عَرَضَتْ لَهُ شَهْوَةٌ أَسْلَفَ الْمَعْصِيَةَ، وَسَوَّفَ التَّوْبَةَ، وَإِنْ عَرَتْهُ مِحْنَةٌ انْفَرَجَ عَنْ شَرَائِطِ الْمِلَّةِ. يَصِفُ الْعِبْرَةَ وَلاَ يَعْتَبِرُ، وَيُبَالِغُ فِي الْمَوْعِظَةِ وَلاَ يَتَّعِظُ; فَهُوَ بِالْقَوْلِ مُدِلٌّ، وَمِنَ الْعَمَلِ مُقِلٌّ، يُنَافِسُ فِيمَا يَفْنَى، وَيُسَامِحُ فِيمَا يَبْقَى، يَرَى الْغُنْمَ مَغْرَماً، وَالْغُرْمَ مَغْنَماً، يَخْشَى الْمَوْتَ وَلاَ يُبَادِرُ الْفَوْتَ; يَسْتَعْظِمُ مِنْ مَعْصِيَةِ غَيْرِهِ مَا يَسْتَقِلُّ أَكْثَرَ مِنْهُ مِنْ نَفْسِهِ، وَيَسْتَكْثِرُ مِنْ طَاعَتِهِ مَا يَحْقِرُهُ مِنْ طَاعَةِ غَيْرِهِ، فَهُوَ عَلَى النَّاسِ طَاعِنٌ، وَلِنَفْسِهِ مُدَاهِنٌ; اللَّهْوُ مَعَ الاَْغْنِيَاءِ أَحَبُّ إِلَيْهِ مِنَ الذِّكْرِ مَعَ الْفُقَرَاءِ، يَحْكُمُ عَلَى غَيْرِهِ لِنَفْسِهِ، وَلاَ يَحْكُمُ عَلَيْهَا لِغَيْرِهِ، وَيُرْشِدُ غَيْرَهُ وَيُغْوِي نَفْسَهُ. فَهُوَ يُطَاعُ وَيَعْصِي، وَيَسْتَوْفِي وَلاَ يُوفِي، وَيَخْشَى الْخَلْقَ فِي غَيْرِ رَبِّهِ، وَلاَ يَخْشَى رَبَّهُ فِي خَلْقِهِ. (قالَ الرَّضِيُ وَلَوْ لَمْ يَكُنْ في هذَا الْكِتابِ إلاّ هذَا الْكَلامُ لَكَفى بِهِ مَوْعِظَةً ناجِعَةً وَحِكْمَةً بالِغَةً وَبَصيرَةً لِمُبْصِر وَعِبْرَةً لِناظِر مُفَكِّر 1 

امام مى فرمايد: از كسانى نباش كه بدون عمل اميد سعادت اخروى دارد و توبه را با آرزوهاى دور و دراز به تأخير مى اندازد، درباره دنيا همچون زاهدان سخن مى گويد; ولى در آن همچون دنياپرستان عمل مى كند. اگر چيزى از دنيا به وى برسد سير نمى شود و اگر نرسد هرگز قانع نخواهد بود. از شكر آنچه به او داده شده عاجز است; ولى باز هم فزونى مى طلبد. ديگران را از كار بد باز مى دارد ولى خود نهى نمى پذيرد و ديگران را به كار خوب وا مى دارد; ولى خودش به آن عمل نمى كند. صالحان را دوست دارد ولى عمل آنها را انجام نمى دهد و گنهكاران را دشمن مى شمارد ولى يكى از آنهاست. از مرگ به سبب زيادى گناهان متنفر است; اما به اعمالى ادامه مى دهد كه مرگ را به سبب آن ناخوش مى دارد. هرگاه بيمار مى شود (از اعمال بد خود) پشيمان مى گردد و هرگاه تندرست شود احساس امنيت مى كند و به لهو و لعب مى پردازد. به هنگام سلامت خودخواه و مغرور مى شود و به هنگام گرفتارى نااميد مى گردد. اگر بلايى به وى برسد همچون بيچارگان دست به دعا بر مى دارد و اگر وسعت و آرامشى به او دست دهد با غرور از خدا روى گردان مى شود. نفس او وى را در امور دنيا به آنچه گمان دارد وادار مى كند ولى در امور آخرت به آنچه يقين دارد بى اعتناست. نسبت به ديگران به كمتر از گناه خود مى ترسد و نسبت به خويشتن بيش از آنچه عمل كرده انتظار دارد. (سپس امام(عليه السلام) فرمود: از كسانى مباش كه) به هنگام بى نيازى مغرور و فريفته دنيا مى شود و به هنگام فقر مأيوس و سست مى گردد. به هنگام عمل كوتاهى مى كند و به هنگام درخواست و سؤال اصرار مىورزد. هرگاه شهوتى برايش حاصل شود گناه را جلو مى اندازد و توبه را به تأخير و اگر محنت و شدتى به او برسد (بر اثر نداشتن صبر و شكيبايى) از دستورات دين به كلى دور مى شود. عبرت آموختن را مى ستايد (و به ديگران آموزش مى دهد) ولى خود عبرت نمى گيرد و موعظه بسيار مى كند اما خود موعظه و اندرز نمى پذيرد. در گفتار به خود مى نازد و در عمل بسيار كوتاهى مى كند. براى دنياى فانى تلاش و كوشش فراوان دارد; ولى براى آخرت باقى مسامحه كار است. غنيمت را غرامت و غرامت را غنيمت مى شمرد. از مرگ مى ترسد; ولى فرصت ها را از دست مى دهد. معصيت هاى كوچك را از ديگران بزرگ مى شمارد در حالى كه بزرگ تر از آن را از خود ناچيز مى بيند، آنچه را از طاعات ديگران كوچك مى شمرد از خودش بزرگ و بسيار مى پندارد. (مرتباً) به (كارهاى) مردم خُرده مى گيرد; اما از كارهاى خود با مسامحه و مجامله مى گذرد لهو و لعب با ثروتمندان نزد او از ذكر خدا با فقيران محبوب تر است. همواره به نفع خود و به زيان ديگران حكم مى كند; اما هرگز حق را به ديگران نمى دهد. ديگران را هدايت مى كند و خود را گمراه مى سازد و در نتيجه مردم از آنها اطاعت مى كند اما خود معصيت خدا مى كند. حق خود را به طور كامل مى گيرد ولى حقوق ديگران را نمى پردازد. از خلق خدا از آنچه معصيت خدا نيست مى ترسد ولى خود از خدا (در مورد ستم كردن) درباره مخلوقش پروا ندارد. مرحوم سيد رضى (در پايان اين گفتار حكيمانه) مى فرمايد: «اگر در اين كتاب جز اين كلام نبود براى موعظه سودمند و حكمت رسا و بينايى بينندگان و عبرت ناظرانِ انديشمند، كافى بود.

توبه نصوح

درمورد جمله ی اول امام علی علیه السلام باید گفت: توبه بر همه واجب است همانطور که خداوند انسان را به نماز امر می کند، به توبه نیز امر می کند. می فرمایند:  یااَیهَا الذینَ آمَنُوا تُوبَوا اِلَی اللّهِ تَوْبَةً نصوحاً 2  ای کسانی که ایمان آوردید، به سوی خداتوبه کنید، توبه ای خالص، امید است.

توبه باید خالص باشد چرا که خیلی از توبه ها به شائبه های دنیوی آلوده است.

گناه کردن روزی انسان را کم می کند لذا بعضی توبه می کنند تا روزی یشان زیاد شود، عده ای توبه می کنند که بختشان باز شود، عده ای از گناهان خود توبه می کنند تا جهنم نروند. توبه ای که برای مال دنیا باشد یا برای گشایش بخت یا به جهنم نرفتن بد نیست ولی درجه ی پایینی دارد و باید برای خداوند توبه کرد از روی شرمندگی و خجالت، این توبه توبه ی نصوح است.

امام علی علیه السلام می فرمایند: الٰهي ما عَبَدتُكَ خَوفاً من نارِك و لا طَمَعاً في جَنَّتِك بَل وَجَدتُكَ أهلاً للعبادة فَعَبَدتُ3
خدایا! من تو را پرستش نکردم از ترس آتش جهنمت و پرستش نکردم به طمع بهشتت، بلکه فقط تو را شایسته پرستش می‌بینم.

خداوند انسان هایی که زیاد توبه می کنند را دوست دارد.  اِن الله يُحبُ التوابين 4

هدف همه ی عرفا این است که محبوب خداوند بشوند. انتهای راهی که امام حسین علیه السلام رفتند این بود که در گودال قتله گاه محبوب خداوند شدند. 

خداوند در قرآن بسیار به پیامبر صلی الله علیه و آله فرمودند:
فَاعْلَمْ أَنَّهُ لَا إِلَاهَ إِلَّا اللَّهُ وَ اسْتَغْفِرْ لِذَنبِكَ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ وَ اللَّهُ يَعْلَمُ مُتَقَلَّبَكُمْ وَ مَثْوَئكمُ5 
پس بدان كه هيچ خدايى جز اللَّه نيست. از گناه خود و از گناه مردان و زنان مؤمن آمرزش بخواه. خدا مى‏داند كه روز به كجا مى‏رويد و شب به كجا مى‏آراميد.

پس توبه بر همه واجب است البته پیامبر صلی الله علیه و آله گناهی که با عصمت ایشان در تضاد باشد، ندارند. پیامبر صلی الله علیه و آله اگر می خواستند تمام نعمت های خداوند را بشمارند اگر عمر دنیا را هم به ایشان می دادند باز هم نمی توانستند نعمات را بشمارند وقتی نتوانند بشمارند از عهده ی شکر آن هم بر نمی آیند. 

گناهکار بیشتر توبه می کند یا مرتضی علی علیه السلام؟

هیچ گناهکاری یک صدم امام علی علیه السلام توبه نکرده است. آنقدر امام زین العابدین علیه السلام از خوف خداوند گریه کردند که تمام چشمان و صورتشان زخم شد. 

امام سجاد علیه السلام در مناجات می فرمایند: اِلهى‏ اَلْبَسَتْنِى الْخَطایا ثَوْبَ مَذَلَّتى‏، وَجَلَّلَنِى التَّباعُدُ مِنْکَ لِباسَ مَسْکَنَتى‏
خدایا خطاها و گناهان لباس خوارى بر تنم کرده و دورى از تو جامه‏ بیچارگى بر تنم افکنده.

هر چقدر انسان پاک تر باشد بیشتر احساس گناه می کند.

امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف پدر امت است

امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف بلا را از امّت خود دفع می کنند. همانطور که می فرمایند:  إنّي أمانٌ لأِهلِ الأرضِ كَما أنَّ النُّجُومَ أمانٌ لأِهلِ السَّماءِ 6 من مايه امان اهل زمينم ؛ چنان كه ستارگان مايه امان اهل آسمان اند.
 
در روایتی آمده است یک نفر گریه کن در امتی باشد خداوند به همه ی آن امت رحم می کند.  در قرآن می فرمایند: بخاطر محاسن این آقا که سر بر زمین گذاشت و اشک ریخت ما عذاب را از این امّت بر میداریم.  
 
وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنتَ فِيهِمْ ۚ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ7 
خداوند می فرمایند من محال است امت تو را عذاب کنم چون شما در میان آن ها هستی.
 
اگر حجت خدا نباشد بلا ها همه را در هم می پیچد.
 
 لَوْ یُؤاخِذُ اللّهُ النّاسَ بِظُلْمِهِمْ ما تَرَکَ عَلَیْها مِنْ دَابَّة وَ لکِنْ یُؤَخِّرُهُمْ إِلى أَجَل مُسَمّىً فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لایَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لایَسْتَقْدِمُونَ 8
 و اگر خداوند مردم را به خاطر ظلمشان مجازات مى کرد، جنبنده اى را بر پشت زمین باقى نمى گذارد; ولى آنها را تا زمان معینى به تأخیر مى اندازد. و هنگامى که اجلشان فرا رسد، نه ساعتى تأخیر مى کنند، و نه ساعتى پیش مى گیرند.

توبه واجب فوری است و نباید به تأخیر انداخت چرا که مرگ و اجل ما مشخص نیست. از آن بدتر این است که کسی غرق در گناه باشد و مرگش فرا برسد.

امام علی علیه السلام در مناجات شعبانیه می فرمایند: وَ إِنْ كَانَ قَدْ دَنَا أَجَلِي وَ لَمْ يُدْنِنِي (يَدْنُ) مِنْكَ عَمَلِي فَقَدْ جَعَلْتُ الْإِقْرَارَ بِالذَّنْبِ إِلَيْكَ وَسِيلَتِي
خدایا اگر اجل من نزدیک شده است و من عملی ندارم به تو نزدیک شوم امشب توبه را وسیله ی نزدیکی به تو قرار داده ام.

توبه وسیله ی نزدیکی به خداوند است.

چه چیزی توبه را به تأخیر می اندازد؟

آرزو های طولانی که مبنای آن این است که با خود فکر می کنیم عمر طولانی داریم و اثر آن این است که از مرگ غافل می شویم و در نتیجه از توبه کردن هم غافل می شویم.

پیامبر صلى الله عليه و آله می فرمایند : إنّ أخْوَفَ ما أخافُ عَلى اُمّتِي الهَوى و طُولُ الأملِ ؛ أمّا الهوى فَإنّهُ يَصُدُّ عَنِ الحقِّ ، و أمّا طُولُ الأملِ فَيُنْسي الآخِرَةَ 
بدانيد كه آنچه مرا بيش از همه نگران امّتم كرده است دو خصلت است: خواهشهاى نفس و آرزوى دراز؛ زيرا هوا و هوس ، آدمى را از حق باز مى دارد و آرزوى دراز ، آخرت را از ياد مى برد.
 
قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ9 
بگو اى بندگانم كه زياده بر خويشتن ستم روا داشته‏ايد، از رحمت الهى نوميد مباشيد، چرا كه خداوند همه گناهان را مى‏بخشد، كه او آمرزگار مهربان است‏.

 
استاد توکلی:

پی نوشت:

1-     حکمت 150 نهج البلاغه

2-     سوره تحریم آیه 537

3-    منبع: بحار الانوار، ج ۴۱، باب ۱۰۱، ص ۱۴

4-     سوره بقره آیه 222

5-     سوره محمد آیه 19

6-     بحار الأنوار ، ج 78 ، ص 380

7-     سوره انفال آیه 33

8-     سوره نحل آیه 61

9-     سوره زمر آیه 53

 


مطالب مرتبط
حاج مهدی توکلی: اگر می خواهی به جایی برسی، در خفا و خلوت از خدا بترس
حاج مهدی توکلی: خداوند غیر از شرک، همه گناهان را می آمرزد
حاج مهدی توکلی: یکی از راههای مبارزه با فساد و بی بندوباری، اقامه دین است
حجت الاسلام نظری منفرد: سیدالشهدا(ع) وارث تمام انبیاء و اولیای خداوند+گزارش تصویری
حجت الاسلام فاطمی نیا: نهضت سیدالشهدا (ع) نهضت علم است+گزارش تصویری
حجت الاسلام دانشمند: القاء شبهات برای ایجاد فتنه است
استاد فاطمی نیا: حضور اهل خیر در مجلس، در استجابت دعا موثر است+گزارش تصویری
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربازدید ها